MEN 24 - Κ.Κ.Μοίρης

34) Να βρω ένα τζίνι που θα μου εκπληρώσει 5 ευχές. Μια από αυτές θα είναι -μα τι άπληστος !- να συναντήσω άλλο ένα τζίνι που θα μου εκπληρώσει 5 ευχές, οπότε αυτομάτως πήγαμε στις 9. Και πάει λέγοντας. Τις μισές ευχές θα τις χαρίσω σε άλλους γιατί είμαι πολύ καλός άνθρωπος. Καθόλου άσχημα. Αν το τζίνι μοιάζει και της Barbara Eden αγγίξαμε την τελειότητα.

47) Να φτάσω ογδόντα, έστω εβδομήντα, εξηνταοκτώ και τελευταία προσφορά, και να καθίσω σ’ένα μπαλκόνι απέναντι από τη θάλασσα αργά το απόγευμα φορώντας την ίδια χακί βερμούδα και το ίδιο μαύρο τι-σερτ που φορούσα έναν αρχαίο Αύγουστο, πίνοντας κρασί κι ακούγοντας Slut. Εντάξει, στην καλύτερη των περιπτώσεων θα μοιάζω σαν νεόπτωχος Armani αλλά θα με συγχωρέσω για το στυλιστικό έγκλημα. Για Μηχανή του Χρόνου τα χρειάζομαι τα παλιόρουχα, όχι για εξώφυλλο στο Oldman’s Bazaar.

52) Nα πατήσω stop στο ασανσέρ, να κολλήσω πάνω της και να εύχομαι να ξαναλειτουργήσει όταν το πάρουμε -θέλοντας και μη- απόφαση πως όντως στα είκοσι είναι αλλιώς εκεί μέσα. Κλισέ του κερατά αλλά τόσο σινεμά έχω δει, να μη κάνω μια ρημάδα απόσβεση;

Στο MEN24 χώρεσαν - προσεχώς-  τα 24 (συν ένα δώρο, χωρίς προσφορές δεν είναι χαϊβάνια οι αναγνώστες να στρώσουν κώλο να διαβάσουν)

Εδώ θα χωρέσουν (σε μια, δυο, τρεις ; δόσεις) καμιά εξηνταριά…μπορεί και λίγα παραπάνω, κάθε μέρα η απληστία μου υπενθυμίζει την παρουσία της, θαρρείς και ήταν ποτέ λιτοδίαιτη ή διακριτική.

Όσα δεν χώρεσαν είναι πολλά. Ευτυχώς. Σημαίνει πως θα πεινάω ακόμη.

(άθλος ! ούτε μια εικόνα, ούτε μισό λινκ , σχεδόν συλλεκτικό ποστ)

Ξύπνα ! ξύπνα γαμώτο ! άκου ! άκου τα βήματα…κάποιος μπήκε στο σπίτι

Καιρός ήταν…

Eγώ μιλάω ;

Ναι, μισό λεπτό να συγχρονίσω το σάουντρακ για ν’ ακούγεται πάνω στα λόγια σου

Εντάξει

Μπορείς ν’αρχίσεις τώρα

Ήταν ένας άντρας που πήγαινε κάθε μέρα στο ίδιο εστιατόριο, καθόταν στο ίδιο τραπέζι, στην ίδια καρέκλα, έφτανε πάντα στις εννιάμιση το βράδυ και έφευγε λίγο πριν πάει έντεκα. Μόνος. Εννοώ πως πήγαινε μόνος, καθόταν μόνος και μόνος έφευγε. Αυτό γινόταν επί δεκατέσσερα χρόνια, χωρίς διακοπή, ούτε μια μέρα έλειψε όσο ήταν ανοιχτό το εστιατόριο. Φορούσε ένα σκούρο μπλε κοστούμι με ίδιο γιλέκο, άσπρο πουκάμισο και μια γραβάτα σκούρη κι αυτή. Οι σερβιτόροι μα και οι άλλοι τακτικοί – αν μπορεί κανείς να τους ονομάσει έτσι- θαμώνες ήταν σίγουροι πως είχε τουλάχιστον δυο ίδια κοστούμια και μισή ντουζίνα άσπρα πουκάμισα γιατί ποτέ δεν υπήρξε μέρα που δεν ήταν τόσο καθαρός ο γιακάς και οι μανσέτες τους όσο ο λαιμός ενός μωρού που μόλις το βγάλαν από το μπάνιο…..να συνεχίσω; γράφει ;

Nαι, δεν ακούς τη μουσική;

Kάθε βράδυ επί δεκατέσσερα χρόνια, ούτε αρρώστια τον κράτησε μακριά, ούτε γιορτές, ούτε αργίες, ούτε βροχές ή χιόνια, ούτε χαλασμένα ρολόγια ή αλλαγές της ώρας, πάντα εννιάμιση εκεί, έντεκα στο δρόμο ξανά. Κανείς, εκτός από όσους τον σέρβιραν, δεν θυμάται τι έτρωγε, τι έπινε, τι πλήρωνε. Κινητό δεν είχε, ή τουλάχιστον δεν ακούστηκε ποτέ να χτυπά. Η θέση απέναντι άδεια. Από την πρώτη μέρα που εμφανίστηκε ως τη μέρα που δεν άνοιξε την πόρτα να μπει μέσα. Μετά την τρίτη φορά κανείς δεν τον ρώτησε ξανά αν περιμένει κάποιον –πάντα είναι πιο ευγενικό να λες «κάποιον», είναι αποστειρωμένα άφυλο-. Δεν είναι παράλογο να υποθέσει κανείς πως ούτε οικογένεια είχε, ούτε φίλους, ούτε παρέες. Έτρωγε ανέκφραστος, αφηρημένος, μηχανικά, σαν να ‘πρεπε απλώς να μισοαδειάσει ένα πιάτο κι ένα ποτήρι κρασί από υποχρέωση. Ακριβώς αυτό. Από υποχρέωση….θέλεις να σου πω κι άλλο ;

Tι έγινε τελικά; εννοώ πώς τέλειωσε η ιστορία ; κοντεύει να τελειώσει η μουσική, πρέπει να βρούμε κι ένα τέλος για την ιστορία.

Κανείς δεν ξέρει, στο είπα. Κανείς δεν νοιάστηκε να μάθει ποιος ήταν και γιατί εξαφανίστηκε. Τίποτε αληθινά παράξενο όμως, οι άνθρωποι εξαφανίζονται για κάποιο λόγο, είτε σε πέντε μέρες, είτε σε δέκα μήνες, είτε σε δεκατέσσερα χρόνια. Εσύ θα μπορούσες να σκεφτείς πως έφυγε γιατί κουράστηκε να βλέπει άδεια την απέναντι θέση ή επειδή κατάλαβε πως άργησε να πάει στο σωστό μέρος γιατί επί δεκατέσσερα χρόνια ερχόταν στο λάθος. Ναι ;

Σωστά. Γι αυτό έφυγε λοιπόν;  για να μην αργήσει κι άλλο ;

Λάθος. Λάθος. Λάθος. Έφυγε για να τελειώσει αυτή η ιστορία και για να ξεκινήσει μια άλλη. Άλλωστε θα ‘πρεπε από καιρό να έχεις μάθει κοντά μου πως δεν μπορείς ν’αργήσεις να φτάσεις εκεί όπου δεν υπάρχει κανείς να σε περιμένει….νομίζω πως τέλειωσε η μουσική, ώρα να φεύγω κι εγώ. Κλείδωσε εσύ το ποστ. Θα λείψω για λίγο.

(με αφορμή αυτό  ,τη μουσική του Pascal Comelade και μια γυναίκα που δεν ήταν εκεί….άλλωστε συνήθως για μια γυναίκα που είναι αλλού γράφονται οι μισοτελειωμένες ιστορίες)

Μarconi Union – sleepless

Τα παλικάρια είναι οι σαουντρακάδες (τι λέξη τε-ρά-στι-ε !) της γραμμής του ορίζοντα που είναι στριμωγμένη στις θεοσκότεινες γωνιές ενός ωραίου μυαλού , γιατί εκεί είναι η καλύτερη θέση της συναυλίας (σ.σ. αυτό πάρτο πίσω, σαν Ζήλος ακούστηκε, τραγικό).

Και τέκνα Manchester ,  μάλιστα , Προστατευόμενης Ονομασίας Προέλευσης.

Marsen Jules – coeur saignant

Γερμανός , καλός. Martin Juhls που το γαλλοποίησε , κακώς. Εδώ και λίγα χρόνια είμαι μη αντικειμενικός με οτιδήποτε γερμανικό. Αφού μπαίνω στα τρένα τους και χαμογελάω σε όποιον ανεβαίνει και κατεβαίνει, εντελώς ηλίθια και ανώριμη συμπεριφορά. Ας όψεται. Tιτλάρα, όχι ψιλοαρπαγμένη  , όχι well done αλλά να κολυμπάει στο αίμα. Αutobahn και ξερό pretzel. Σημειωτέον ότι ταυτόχρονα είναι και ύμνος θέρους, κάτι σαν all weather music , να χάνεσαι και στο άσπρο και στο μπλε. Αλλά το κόκκινο κόκκινο.

Brian Enο – golden hours

Ο Πάπας. Έχρισε μετά χίλιους καρδινάλιους. Πάπας όμως είναι μόνον ένας. Gloria ! Κιθάρα Robert Fripp. Ιn Excelsis Deo !

Swod – ja

Δυο Βερολινεζάκια που γράφουν μουσικές για την ώρα που φεύγει η μέρα. Ή για τη μέρα που φεύγουν οι ώρες. Μην αναλωνόμαστε με ανούσιες λεπτομέρειες. Εδώ και λίγα χρόνια είμαι μη αντικειμενικός με οτιδήποτε γερμανικό κλπ κλπ κλπ , μη σας ξαναπώ αυτό με τα τρένα, είναι ντιπ ξεφτίλα. Δεν έχω ιδέα τι άλλο λέει το voice sampling εκτός απ το «ja» , ελπίζω όμως στα καλύτερα, δεν είναι σίγουρο πως οι καταφάσεις ανοίγουν πάντα πόρτες.

Porcupine Tree – time flies

Τραγούδι για πενηντάρηδες , όχι ως απολογισμός αλλά ως παρακίνηση : but after a while you realize time flies, and the best thing that you can do is take whatever comes to you , όλα καλά αλλά αυτό το comes to you μου ακούγεται ως μετωπική. Μ’ αρέσει όμως , ο Wilson είναι σταθερή αξία , σαν το green των γκούντις (κόψε τα γκρίζα αγόρι μου).

The Divine Comedy – a lady of a certain age

Γι αυτή τη σπάνια τρούφα ήδη ξανάγραψα, δεν είναι πρέπον να κάνω κόπι-πέιστ, πολλή πίκρα, πολλή εμμηνόπαυση, πολύς Νeil Hannon. Όταν το ηχογραφούσε ήταν – λέει- γριπωμένος εξ ου και η βουλωμένη μύτη και η τέλεια φωνή-αντιβίωση. Πάντα τέτοια, όταν οι ιοί συμβάλλουν στην τέχνη η επιστήμη σηκώνει τα χέρια.

Bassment – in my sleeping

No mercy. Γκουγκλίστε όσο θέλετε, άσκοπα θα ξημερωθείτε, ούτε οι ίδιοι ξέρουν αν ηχογράφησαν δισκάκι (ηχογράφησαν, το Nothing). Φωνή σαν πρωτοξάδερφο του Bono αλλά στο πολύ πονεμένο του, μπλιμπλίκια, ηλεκτρονικό τοιχάκι από πίσω, μια χαρά να το ακούς οδηγώντας όταν οι ψιχάλες σου κάνουν το άρτι πλυμένο αυτοκίνητο σαν λεπρό.

Bloc Party – letter to my son

“And you looked so right in that red dress” .

Και μόνον ο τρόπος που ο μαυρούλης τραγουδάει αυτό το στιχάκι , με έκανε να το υιοθετήσω για το mp3 της βόλτας στο βουνό. Κele Okereke for president ! Σάμπως καλύτερος αποδεικνύεται ο άλλος ;

Yello & Billy McKenzie – moon on ice

Oι τρελάρες το έφτιαξαν σαν ελβετικό αεροπλάνο -ιδέα δεν έχω αν βγάζει πετούμενα η Ελβετία αλλά δεν μου ‘βγαινε η ατάκα - , ο μακαρίτης το απογείωσε. Μου λείπει η φωνή σου ρε Billy, πόσο μου λείπει η φωνή σου (αυτό το ξανάπα νομίζω αλλά μου αρέσει και το ξαναγράφω γιατί δεν μου πληρώνω πνευματικά δικαιώματα, στο τέλος θα πεθάνω στην ψάθα).

Xρήστος Τριανταφύλλου – sex, lies & videotapes theme (SLV theme)

Δεν τον ήξερα, δεν με ήξερε , του έστειλα μέιλ «έχω ζαλιστεί μ αυτό που άκουσα στο my space, πού μπορώ να βρω το δισκάκι σου ;» και μου έστειλε αυτό κι άλλα δυο μαζί μ’ ευχαριστώ (!!) και ήταν σαν να μου χάρισαν ένα διαστημόπλοιο και τον ουρανό μαζί γιατί τα διαστημόπλοια είναι άχρηστα όταν είναι παρκαρισμένα. Τα άστρα τα ΄χει κρατημένα ο ίδιος και τα πετάει πάνω μας σαν φωσφοριζέ κομφετί όταν πέφτει το φως (τι έγραψες τώρα τρισμέγιστε !!) , το παλικάρι το ‘χει.

Ugress – waves of wrath

Κυματάκι, κύμα, κυματάρα, τσουνάμι, μας πήρε και μας σήκωσε, να τι παιδιά βγάζει η Νορβηγία , δεν είναι μόνον οι Madrugada -πλύνε το στόμα σου καλέ μου- , αυτή είναι wrath, όχι η άλλη του Στάινμπεκ με τα σταφύλια (μα κανείς δεν έπιασε το πανέξυπνο αστείο ; ).

The Jazz Butcher – party time

Αλβιών στα καλύτερά της, μαύρο χιούμορ, τίτλοι άλμπουμ και τραγουδιών για ένα στρέμμα Όσκαρ έκαστο (in bath of bacon , Christmas with the Pygmies ) , εντάξει , δεν δίνουν αγαλματάκια στις μουσικές αλλά για τον Pat Fish μπορούν να κάνουν μια εξαίρεση. Και δυο ενδεχομένως. You always act so stupid , you always talk so dumb , but this is partytime and you’ve got to say its better than a war. Πες τα Fishόστομε..έστω και μέσα από ένα iPod σε μια στάση λεωφορείου.

Robin Guthrie – όλο το Carousel κι όλο το Songs to help my children sleep κι όλο το Angel Falls κι όλο το Εverlasting , κόφτο , έχουν κι άλλοι ψυχή για να τους ρουφήξει το πορτάκι του cd-player είπαμε….

Κι αν έπρεπε να διαλέξεις ένα ; μόνο μια μουσική ; ένα μόνο ;

Tην Κυριακή, θα σου πω την Κυριακή.

Πάντως αν αυτό ήταν playlist για ραδιόφωνο, θα είχες απολυθεί on air.

H ζήλεια θα σε φάει, ψωριάρη.

Αντί για τη ζήλεια, γίνεται να με φάει αυτή;

Μ’αυτά που ακούς εσύ, ούτε η Βέρα Λάμπρου θα καταδεχτεί να σε φάει.

Όταν με ξαναπιάσει το δημιουργικό μου , θα πάω για το μέρος βου. Πάντως ότι και να σκεφτώ να γράψω , το φιδάκι ο kopoloso το γράφει πρώτος και καλύτερα και με συγχύζει. Πολύ.

(ναι, το ξέρω πως δεν έχει παρά μόνον δυόμιση links αλλά φτάνουν και περισσεύουν, τα υπόλοιπα βγήκαν βόλτα και δεν επέστρεψαν στο σπίτι ακόμη, κάστανο για κάστανο δεν θ’ άφησαν)

«…έφτασε μια στιγμή που πλέον δεν είχε μείνει σχεδόν τίποτα άλλο που θα μπορούσα να φάω. Μασουλώντας το τραγανό της αυτί, άρχισα να την αποσυναρμολογώ, κόβοντας τους χόνδρους που έδεναν τις αρθρώσεις των αγκώνων και των γονάτων, των καρπών και των αστραγάλων, των ώμων και των γοφών της. Τοποθετούσα τα κόκκαλα το ένα δίπλα στο άλλο, ενώ παράλληλα ρευόμουν διαρκώς για να ξαλαφρώσω τη διογκωμένη κοιλιά μου από τα αέρια της πέψης και συλλογιζόμουν τη θαυμαστή μεταμόρφωση μιας μικρής κοπέλας σε μια αγκαλιά κόκκαλα ποτισμένα με αίμα…»

Παραβλέποντας το  αρκούντως ωμό (μεταφορικά και κυριολεκτικά) της περιγραφής, το μόνο που μου ήρθε στο μυαλό διαβάζοντας τούτο το τοσοδούλι προσεκτικά διαλεγμένο -ώστε να αποφύγουμε τις ακραίες εκδηλώσεις αποστροφής- απόσπασμα από το «Αποδεικτικά στοιχεία» του Jesus Ignacio Aldapuerta (”Μάτια”, Εκδόσεις Οξύ, 1997)  ήταν ο εαυτός μου στη θέση του εδώδιμου θύματος. Μετά και το (προ)χτεσινό διάγγελμα δεν νομίζω πως θα απομείνουν και πολλά πάνω μου που θα μπορούσαν να ιντριγκάρουν γευστικά τον Μεγάλο Εργοδότη μα απ’ το ολότελα καλά και τα κόκκαλα.

Αν μάλιστα κατορθώσει-στα χνάρια του τρυφερού συγγραφέα- να εξαφανίσει τα απομεινάρια μου πριν φτάσω στο τέλος της διαδρομής των 37 συντάξιμων χρόνων, η αθώωσή του είναι δεδομένη ελλείψει αποδείξεων. Βέβαια μια προσεκτικότερη και λεπτομερέστερη έρευνα πολύ εύκολα θα οδηγούσε στο ασφαλές συμπέρασμα πως κάποτε υπήρξα, αλλά -όπως λέει κι ο μέγας Aldapuerta- «ευτυχώς στη χώρα όπου βρισκόμουν δεν υπήρχε περίπτωση να γίνει κάτι τέτοιο».

Δεν έχω όρεξη για πολλά σήμερα. Φούσκωσα. Ελπίζω όταν σκάσω, να σκάσω στα μούτρα τους.

πολυθρόνα, 3/2/2010

Μετά από κάμποσα χρόνια κοινής ζωής και την απόκτηση πολλών πανάκριβων μα και  αμφιλεγόμενων εμπειριών, αποφασίσαμε από κοινού να προχωρήσουμε πλέον ο καθένας χωριστά ως πρόσωπα αλλά πάντα μαζί ως  ώριμοι άντρες που μοιράζονται την αγάπη για όσα ωραία έζησαν και την αγωνία τους για όσα τους περιμένουν. Είμαστε σίγουροι ότι η απόφασή μας αυτή θα υποστηριχθεί και θα γίνει σεβαστή από όλους. Και ειδικά από τους δυο μας.

(εντάξει, δεν είναι δα και κολοφώνας πρωτοτυπίας αλλά κάπως έπρεπε να μου ξεκαθαρίσω πως θέλω να μείνω για λίγο μόνος)

Ξεκίνησα να γράφω τα «100 πράγματα που θέλω να προλάβω να κάνω πριν πεθάνω» * και ήδη βρίσκομαι στο 126

Ή είμαι εξωφρενικά άπληστος ή η ζωή είναι πάρα πολύ μικρή.

Προσεχώς στο MEN24 και εδώ.

* «πριν» πεθάνω , μα τι ηλίθιος , θαρρείς και υπήρχε περίπτωση να προλάβω να τα κάνω «αφού»

(πάντως όταν πεθάνω, αύριο, μεθαύριο, σε πέντε χρόνια, σε είκοσι, θέλω να το κατορθώσω αξιοπρεπώς)

Δέκα μέρες νωρίτερα.Eίναι λίγο μετά την κήρυξη των εκπτώσεων, κυκλοφορώ ως άμαχος στα γνωστά ισπανικά χαρακώματα που είναι η πλέον ακατάλληλη ζώνη για αγοραφοβικούς. Στοίβες τα μάλλινα στους πάγκους, πέντε ενενήντα τα τι-σερτς ,  ένα καφέ παλτό κι ένα μαύρο που γλίτωσαν από τις ορδές για άγνωστους (πλην του μεγέθους, ούτε ο Μπενίνι χωράει μέσα στο XL τους) λόγους. Λίγο πιο χαμηλά αραδιασμένα τα χειρότερα παπούτσια με τα οποία έχoυν ποτέ μονομαχήσει τα μάτια μου , αν ήμουν γυναίκα θα έστελνα με εξτρίμ συνοπτικές διαδικασίες σπίτι του -ή στη μαμά του- όποιον ζέσταινε τα πόδια του με αυτά , πουλοβεράκια με V , με U , με ρίγες, με κουμπιά , με φερμουάρ μπρος – πίσω, σιχαίνομαι τα φερμουάρ εκτός αυτών που αγγίζουν μια ωραία γνώριμη πλάτη και περιμένουν υπομονετικά να τα κατεβάσω , σκουντιέμαι με  μερικές λιγοθυμισμένες γραβάτες που μοιάζουν με τιράντες , κάμποσες ορφανές κρεμάστρες , σοβιετικές ουρές στα δοκιμαστήρια , ουρές ΙΚΑ στο ταμείο , μου είναι αδύνατον να αξιολογήσω ποια ουρά είναι χειρότερη, την πρώτη ούτε να την σκέφτομαι , ιδρώνω στα δοκιμαστήρια και με αγχώνουν οι βιαστικοί που περιμένουν απ’ έξω μέχρι να ξαναβάλω το παλιό μου παντελόνι που δεν θα το απαρνηθώ για χάρη ενός νέου που κουμπώνει μια παλάμη κάτω από τον αφαλό και όταν σκύψεις γίνεσαι το πιο pathetic θέαμα στην υφήλιο , κι άλλα τι-σερτς με στάμπες , αν σκαρφαλώσεις πάνω απ την μεσοτοιχία των σαράντα τέτοιες εξτραβαγκάντζες απαγορεύονται δια ροπάλου -κατά προτίμηση με καρφιά- . Stick to the basics ,μονολογώ, οι εκπτώσεις είναι - ; - ευκαιρία για κλασσικές αγορές , μαύρα, άσπρα, λίγο πιο μαύρα, λίγο πιο άσπρα , μα οι κλασσικοί πέθαναν πριν καν φτάσουν στο ράφι.

Όλοι ;

Όλοι και όλα.

Εκτός από ένα -surprise me ρε Κ.Κ.Μοίρη- άσπρο πουκάμισο που στεκόταν μόνο, απελπισμένο και ξεχασμένο σε μια κρεμάστρα ανάμεσα σε ένα εκατομμύριο χρωματιστά. Υποφέρω όταν βλέπω μόνα και απελπισμένα άσπρα πουκάμισα και αποφάσισα να το πάρω-κι αυτό- υπό την προστασία μου.

Πώς άλλοι περιμαζεύουν και ζουν ανάμεσα σε γάτες ;

Εγώ το κάνω με άσπρα πουκάμισα. Τρέφονται με το φρεσκοπλυμένο σου δέρμα και μια πρέζα κολώνια, ο ορισμός του ολιγαρκούς. Με λίγη προσοχή ζουν περισσότερο από τις γάτες και όταν αποφασίσουν να φύγουν απ’ το σπίτι, υπάρχει λόγος σοβαρός. Χώρια που ίχνος από χνούδι δεν βρίσκεις στους καναπέδες όταν κυλιούνται πάνω τους. Αν και πέρασαν πλέον οι εποχές που τσαλακωνόταν πάνω σε κρεβάτια και καναπέδες, τώρα -ανεξάρτητα από το τι θα ή δεν θα ακολουθήσει- βγαίνει και μπαίνει ευλαβικά στην κρεμάστρα , για πάτωμα ούτε λόγος.

Τρεις μέρες μετά μπήκε στο πλυντήριο μετά από ομηρικούς καυγάδες (κανονικά πρέπει να πλένεται αυθημερόν με τόσα χέρια που το χάιδευαν ή το τραβολογούσαν τόσες μέρες, αλλιώς αποκτά ανίατο ψυχολογικό πρόβλημα και είναι αδύνατο να δεθεί ψυχικά με το αφεντικό του) και την τέταρτη μέρα πήρε τη θέση του στη ντουλάπα. Καμαρωτό , μπουζάτο, τσίλικο , μυρωδάτο και –κυρίως- στο σωστό νούμερο. Ακριβώς όπως πρέπει να είναι ένα άσπρο πουκάμισο. Οι άγγλοι το λένε «crisp» και αυτή η λιτή περιγραφή του πάει κουτί : αφράτο, τραγανιστό, φρέσκο. Έτοιμο να το δαγκώσεις, όχι απλά να το φορέσεις.

Σήμερα το πρωί το είδα να στέκει περιμένοντας τη σειρά του. Μύριζε ακόμη ζεστό σίδερο. Έκανα πως δεν το είδα, δεν πρέπει να δίνεις πολύ θάρρος στα νεαρά άσπρα πουκάμισα, βγάζουν γλώσσα στα παλιά και δεν το δικαιούνται. Όχι ακόμη. Μπορεί και ποτέ.

Του λείπει μια ιστορία. Μια ιστορία που -αν είχε στόμα- θα άξιζε να ακουστεί. Αν είναι τυχερό , κάποια στιγμή θα τη ζήσει. Αν όχι, θα έχει να διηγείται το «ζώντας και πεθαίνοντας σε μια ντουλάπα» . Στην καλύτερη των περιπτώσεων θα γίνει ποστ. Στη χειρότερη ξεσκονόπανο. Και στην ιδανική,  τραγούδι ή δέρμα για λίγες ώρες πάνω σε άλλο δέρμα.

Διόλου άσχημα για ένα ταπεινό κομμάτι πανί made in Portugal.

( ηθικοί αυτουργοί ήχων : εδώ  κι  εδώ )

Έλα αγόρι μου , μην είσαι τόσο ντροπαλό και κρύβεσαι , δεν ξεπάγιασες εκεί μέσα ; σου έφερα καινούριες μπαταρίες από κείνες που σου αρέσουν , μόλις βγήκα μυρωδάτη απ’ το μπάνιο , χτενίστηκα , βάφτηκα για χάρη σου , δεν θα μιλάω πολύ , κατέβασα το τηλέφωνο για να μη μας ενοχλήσει κανείς , έχω έτοιμο το χάπι για την ημικρανία για να μη σε αφήσω μόνο ούτε λεπτό μετά , πήρα τη μάνα μου να της πω ότι δεν θα μπορέσω να περάσω από κει σήμερα το βράδυ, έκλεισα την τηλεόραση για να μην τρέχει το μυαλό σου αλλού , έβαλα Γκαραβέλα στο Love Radio , καίω , τι σκατά θέλεις ακόμη από μένα ;

Για να μεταφράζουμε τα πράγματα με το -redundant- όνομά τους : οι λέξεις μπορεί -συχνά- να είναι περιττές, υπερβολικές, ακόμη και υπεράριθμες. Μπορεί να σ’ εξοργίζουν, να σε κάνουν να βαριέσαι, να μη τις αναγνωρίζεις καν, κι ας πέρασες τόσα μαζί τους. Κάθε φορά άλλες είναι αυτές κι άλλος εσύ.

Οι ξεθωριασμένες εικόνες ποτέ. Θα τις αναγνωρίζεις πάντα. Kαι να τους κρυφτείς δεν θα μπορείς. Γιατί μεγαλώνουν κι αυτές μαζί σου, κι ας είσαι εκεί μέσα σαράντα χρόνια μικρότερος.

Το φιλμ φθείρεται, το βινύλιο το ίδιο, οι φωτογραφίες ξεθωριάζουν, τα ρούχα σου ξεφτίζουν, εσύ γερνάς, οι λέξεις όχι. Πόση δύναμη πρέπει να κρύβεις μέσα σου για ν’ αγαπήσεις κάτι πιό ανθεκτικό απο σένα ;